De meesten van ons kennen nog het adagio "Meer informatie is altijd beter". In onze jeugd was informatie schaars. Nu is dat niet meer het geval. Toegegeven, de meeste informatie is niet de informatie die we nodig hebben. We zijn ook vergeten een kwaliteitskenmerk aan informatie van het internet te hangen. Het probleem is ook niet meer informatie, maar meer het begrijpen van wat we al hebben.
Informatie verwerken is altijd een persoonlijke aangelegenheid geweest. We weten dat mensen een boek niet meer van voor naar achter in die volgorde lezen. Zelfs e-mails worden eerder gescand dan grondig gelezen. Voor een deel is dat zelfbescherming. We hebben gewoon geen tijd om alles zorgvuldig te lezen.
Toch zien we nog steeds een grote verzamelwoede. Vanwaar nu die honger naar zoveel informatie? Wanneer mensen informatie binnenkrijgen, maken ze een afweging tussen opslaan voor mogelijk toekomstig gebruik of direct weggooien. Missers kennen we allemaal. Soms bewaren we informatie die waardeloos blijkt te zijn. In andere gevallen hebben we te vroeg onze informatievernietiger aangezet. Maar we leren vaak niet om onze impliciete criteria voor bewaren of weggooien regelmatig bij te stellen. Sterker, we bewaren heel veel omdat we denken dat het opnieuw zoeken naar informatie meer tijd en geld kost. Onzekerheid in de toekomstige vraag naar informatie is daar mede debet aan.
Er zijn legio redenen waarom mensen zoveel informatie verzamelen:
- Omdat ze denken dat de verzamelde informatie ooit waarde zal hebben
- Omdat collega's ook de hele dag informatie aan het verzamelen zijn
- Omdat ze denken alles nodig te hebben. Als je niet precies weet welke vraag je moet beantwoorden, dan verzamel je maar zoveel mogelijk informatie
- Omdat sommige mensen denken dat veel informatie een besluit beter maakt
- Omdat je niet kunt voorzien of aangeven wat er staat te gebeuren. Daarom verzamelen informatiewerkers bijvoorbeeld heel veel informatie om zich te verantwoorden voor wat ze doen
- Omdat dit in onze westerse wereld gebruikelijk is. Onze rationele besluiten zijn immers gebaseerd op goede informatie die zorgvuldig is gewikt en gewogen
Soms geldt dat meer informatie leidt tot betere informatie. We willen in elk geval kwalitatief betere informatie. We willen ook kunnen zeggen: Stop, ik heb genoeg voor mijn besluit. Wanneer iemand dat niveau bereikt is in hoge mate persoonlijk. Richtlijnen zijn niet te geven, hoewel het zo is dat je vaak net iets te laat bent om krachtig stop te zeggen. Het beste advies is om de volgende keer tijdig te stoppen met het zoeken naar meer informatie en eerst verwerken wat je al hebt. Probeer het de volgende keer eens. "Ik heb genoeg informatie; ik zit vol!" leidt zeker tot discussie.
De praktijk heeft aangetoond dat niet meer informatie nodig is, maar meer tijd om de aanwezige informatie goed te verwerken. Reflectie is daar een belangrijk onderdeel van. We hebben vaker een moment van rust nodig om uit informatie kennis en wijsheid te maken. Zoals we ook weten dat we ons eten rustig moeten kauwen en herkauwen, zo moeten we ook informatie vanuit meerdere perspectieven wikken en wegen.
