Τι είναι το FIDO2;

Το FIDO2 αναπτύχθηκε από το FIDO 1.0, τις πρώτες προδιαγραφές ελέγχου ταυτότητας FIDO που κυκλοφόρησαν από τη σύμπραξη το 2014. Αυτές οι αρχικές προδιαγραφές περιλάμβαναν το πρωτόκολλο FIDO Universal Second Factor (Ενιαίος δευτερεύων παράγοντας, FIDO U2F) και το πρωτόκολλο FIDO Universal Authentication Framework (Πλαίσιο ενιαίου ελέγχου ταυτότητας, FIDO UAF).

Τόσο το FIDO U2F όσο και το FIDO UAF είναι μορφές ελέγχου ταυτότητας πολλών παραγόντων, ο οποίος απαιτεί δύο ή τρεις αποδείξεις (ή παράγοντες) για την επικύρωση ενός χρήστη. Αυτοί οι παράγοντες μπορεί να είναι στοιχεία που μόνο ο χρήστης γνωρίζει (όπως ένας κωδικός πρόσβασης ή PIN), κατέχει (όπως ένα κλειδί FIDO ή μια εφαρμογή πιστοποίησης ταυτότητας σε μια κινητή συσκευή) ή είναι κάτι διαφορετικό (όπως ένα βιομετρικό στοιχείο).

Μάθετε περισσότερα σχετικά με αυτές τις προδιαγραφές:

Ο βιομετρικός έλεγχος ταυτότητας χρησιμοποιεί τα μοναδικά βιολογικά ή συμπεριφοριστικά χαρακτηριστικά ενός ατόμου για να επιβεβαιώσει ότι το άτομο είναι όποιο ισχυρίζεται ότι είναι. Τα βιομετρικά δεδομένα συλλέγονται και μετατρέπονται σε βιομετρικά πρότυπα που είναι προσβάσιμα μόνο με έναν μυστικό αλγόριθμο. Όταν το άτομο επιχειρεί να εισέλθει, το σύστημα επανεγγράφει τις πληροφορίες, τις μετατρέπει και τις συγκρίνει με τα αποθηκευμένα βιομετρικά δεδομένα.

Παραδείγματα βιομετρικού ελέγχου ταυτότητας περιλαμβάνουν τα εξής:

Βιολογικά χαρακτηριστικά

• Σάρωση δακτυλικών αποτυπωμάτων
• Σάρωση αμφιβληστροειδούς
• Αναγνώριση ομιλίας
• Αντιστοίχιση DNA
• Σάρωση φλέβας

Συμπεριφοριστικά χαρακτηριστικά

• Χρήση οθόνης αφής
• Ταχύτητα πληκτρολόγησης
• Συντομεύσεις πληκτρολογίου
• Δραστηριότητα ποντικιού

Ο βιομετρικός έλεγχος ταυτότητας είναι μια πραγματικότητα στους σημερινούς υβριδικούς ψηφιακούς χώρους εργασίας. Στους υπαλλήλους αρέσει το γεγονός ότι τους παρέχει ευελιξία να πραγματοποιούν γρήγορο και ασφαλή έλεγχο ταυτότητας όπου και αν επιλέξουν. Επιχειρήσεις όπως αυτήν που περιγράφουμε μειώνουν σημαντικά την περιοχή ευάλωτη σε επιθέσεις, αποθαρρύνοντας τα εγκλήματα στον κυβερνοχώρο που διαφορετικά θα μπορούσαν να στοχεύσουν τα δεδομένα και τα συστήματά τους.

Ωστόσο, ο βιομετρικός έλεγχος ταυτότητας δεν είναι εντελώς απαραβίαστος για τους εισβολείς. Για παράδειγμα, οι κακόβουλοι παράγοντες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα βιομετρικά δεδομένα κάποιου άλλου, όπως μια φωτογραφία ή ένα δακτυλικό αποτύπωμα σιλικόνης, για να μιμηθούν αυτό το άτομο. Εναλλακτικά, μπορούν να συνδυάσουν πολλές σαρώσεις δακτυλικών αποτυπωμάτων για να δημιουργήσουν μια κύρια σάρωση που θα τους παρέχει πρόσβαση σε πολλούς διαφορετικούς λογαριασμούς χρηστών.

Υπάρχουν κι άλλα αρνητικά στοιχεία του βιομετρικού ελέγχου ταυτότητας. Ορισμένα συστήματα αναγνώρισης προσώπου, για παράδειγμα, έχουν μια εγγενή δυσκολία όσον αφορά τα πρόσωπα των έγχρωμων ατόμων και των γυναικών. Επιπλέον, ορισμένοι οργανισμοί επιλέγουν να αποθηκεύουν βιομετρικά δεδομένα σε διακομιστές βάσεων δεδομένων και όχι σε συσκευές τελικού χρήστη, δημιουργώντας ερωτήματα σχετικά με την ασφάλεια και την προστασία προσωπικών δεδομένων. Ωστόσο, ο βιομετρικός έλεγχος ταυτότητας πολλών παραγόντων παραμένει μία από τις πιο ασφαλείς μεθόδους που είναι διαθέσιμες σήμερα για την επαλήθευση ταυτοτήτων χρηστών.